ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ฉันกำลังคร่อมอยู่บนตักของลูเชียน สามีมาเฟียของฉัน พร้อมจูบเขาอย่างลึกซึ้ง นิ้วของฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าชุดเดรสไหมราคาแพง เพื่อคลำหาที่ตรวจครรภ์ที่แอบซ่อนไว้ ฉันตั้งใจจะเก็บข่าวการตั้งครรภ์ที่ไม่คาดคิดนี้ไว้บอกเขาในตอนท้ายของค่ำคืน มาร์โก มือขวาของลูเชียน เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นภาษาอิตาเลียนว่า “ดอนครับ นกน้อยตัวใหม่ของคุณ โซเฟีย… รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลูเชียนสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกของฉัน จนความหนาวเย็นค่อย ๆ แทรกเข้าสู่หัวใจ เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาเลียนเช่นกันว่า “เหมือนลูกพีชที่ยังไม่สุก สดใหม่และนุ่มนวล” มือของเขายังคงลูบเอวฉันอย่างอ่อนโยน แต่สายตากลับล่องลอยห่างไกล “เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก็พอ ถ้าเมียดอนของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” ลูกน้องของเขาหัวเราะอย่างรู้กัน พร้อมยกแก้วขึ้นสาบานว่าจะปิดปากเงียบ ไออุ่นในเส้นเลือดของฉันค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ คุณย่าของฉันเป็นชาวซิซิลี ดังนั้นฉันจึงฟังออกทุกคำ ฉันฝืนรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ ยังคงสวมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบของ “ดอนน่า” แต่มือที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นไม่หยุด แทนที่จะอาละวาด ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคำเชิญที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนเกี่ยวกับโครงการวิจัยทางการแพทย์นานาชาติแบบลับ และกด “ยอมรับ” อีกสามวันต่อจากนี้ ฉันจะหายไปจากโลกของลูเชียน… ตลอดกาล